Kredyt dyskontowy

Kredyty dyskontowe, zwane inaczej wekslowymi kredytami bankowymi, są udzielane przez banki zgodnie z regulacją ustawy z dnia z dnia 29 sierpnia 1997 roku prawo bankowe (dalej jako „Prawo bankowe”) oraz ustawy z dnia z dnia 28 kwietnia 1936 roku prawo wekslowe. W praktyce mają one duże znaczenie gospodarcze, gdyż są oprocentowane niżej niż inne kredyty bankowe. Jest to również jeden z rodzajów refinansowania wierzytelności przy zastosowaniu kredytu handlowego. W tym ostatnim przypadku dostawca udziela kredytu swoim klientom, przyjmując od nich weksel z odroczonym terminem płatności. W przypadku, gdy weksel wystawił wypłacalny odbiorca kredytu, dostawca może go dyskontować w banku. Dyskonto stanowi również czynność bankową, która umożliwia bankom udzielanie kredytów handlowych o charakterze krótkoterminowym oraz jest formą lokowania przez banki kapitału.

Mechanizm kredytu wekslowego opiera się na wypłaceniu przez bank podawcy (posiadaczowi weksla) określonej sumy wekslowej, która pomniejszona zostaje o odsetki dyskontowe oraz prowizję. Na tej podstawie dochodzi do zmiany posiadacza dokumentu, gdyż w miejsce podawcy wstępuje bank nabywca. Przeniesienie praw z dokumentu odbywa się zazwyczaj przy zastosowaniu indosu in blanco. Bank, który nabył weksel może domagać się zapłaty sumy wekslowej od dłużników wekslowych, jeżeli nadejdzie termin płatności weksla. Inną możliwością jest przedstawienie weksla do redyskonta w Narodowym Banku Polskim. Bank nabywa weksel po zwarciu z podawcą umowy o kredyt. Podobnie jak w przypadku akceptu bankowego, dyskonto weksli może mieć charakter doraźny lub przybrać formę linii dyskontowej. Linia dyskontowa oznacza, iż bank będzie dyskontował weksle tylko do wysokości określonego przez ten bank limitu. Podawca będzie zobowiązany do zwrotu kredytu w sytuacji, gdy weksel nie zostanie wykupiony. Sytuacja banku jest zatem bardzo korzystna, gdyż ma on w dyspozycji roszczenie z weksla oraz z umowy kredytowej. Zasadniczo najpierw bank powinien dochodzić roszczenia wynikającego z wierzytelności wekslowej.

Jeśli chodzi o charakter prawny dyskonta, to dyskontowanie uznaje się za czynność będącą zazwyczaj częścią składową zawartej z bankiem umowy sprzedaży dokumentu weksla. Dyskonto weksli w swojej podstawowej postaci jest w zasadzie umową sprzedaży praw, uregulowaną w art. 555 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 roku kodeks cywilny. Tylko w niektórych wypadkach umowa dyskonta zawiera również elementy pochodzące z umowy kredytowej. W konsekwencji, jeżeli dyskonto nie jest z prawnego punktu widzenia umową kredytu, kredytobiorca nie musi posiadać zdolności kredytowej, która stanowi warunek zawarcia umowy kredytu zgodnie z Prawem bankowym. Jednakże istotą dyskonta wekslowego jest udzielenie kredytu osobie sprzedającej weksel, gdyż otrzymuje ona sumę wekslową przed upływem terminu płatności weksla. Kredyt wekslowy zostaje natomiast spłacony w terminie płatności weksla, kiedy to dokument weksla zostaje wykupiony. Poprzez zawarcie umowy sprzedaży bank staje się posiadaczem weksla oraz właścicielem inkorporowanej w tym dokumencie wierzytelności wekslowej. Konsekwencją nabycia praw jest przeniesienie na bank ryzyka związanego z niezapłaceniem sumy wekslowej.

Katarzyna Lamczyk

Zajmuje się przede wszystkim pozyskiwaniem finansowania działalności gospodarczej, papierami wartościowymi oraz korporacyjną obsługą spółek.

Czytaj dalej...

 Do góry